Een ode aan.... Sintmaarten

woensdag, november 11, 2015


Schattig toch? :) Welkom bij deze nieuwe rubriek op mijn blog, namelijk "Een ode aan...", hierin zet ik dingen, in dit geval een feest in het zonnetje.
Ik bedacht dit artikel toen ik vanavond op de bus moest wachten, hij was al te laat en ik stond in mijn veel te koude jas te wachten om een uur of 6. Ik zag de eerste kinderen al lopen met hun lampionnetje, en hoorde ze door de muziek van mijn koptelefoon heen de bekende liedjes zingen, dezelfde als ik een paar jaar terug nog zong. Ik heb mijn koptelefoon afgedaan en Beyoncé gelaten voor wat ze is en puur geluisterd en genoten van de kinderen die op de straten zongen om snoep.


Op het moment dat ik dit schrijf is het een paar uur later, 8 uur om precies te zijn. Ik ben nu alleen thuis maar hoor wederom de kinderen buiten zingen, nu zijn het meer de oudere kinderen. Er is in die tussentijd geen één keer aangebeld, best jammer. die kit-kat eet ik zelf wel op

Maar waarom vind ik Sint Maarten dan een leuk feest? We vieren eigenlijk niets, er is niemand geboren, er is niemand doodgegaan, en toch lopen er kinderen over straat om te zingen voor snoep. Kunnen we niet beter gewoon meedoen met het Amerikaanse Halloween?

Over het laatste heb ik zelf geen antwoord, omdat ik Halloween op dit moment zelf ook leuker vind.
Ik heb me namelijk een klein beetje verdiept in het verhaal van Sint Maarten. Vaag wist ik nog iets over een cape wat mijn juf ooit vertelde, maar om het verhaal even op te helderen, bij deze:

"Maarten was een rijke soldaat in het Romeinse leger. Hij reed op zijn paard naar huis op een koude en mistige avond en droeg zijn soldatenuniform, want zonder kon je de stad niet binnenkomen. Voor de stad zag hij een arme man zonder schoenen en jas. Maarten besloot om te helpen door met zijn zwaard zijn cape in tweeën te snijden. Eén voor de arme man tegen de kou, en één voor hemzelf, zodat hij alsnog de stad binnenkwam. Hij gaf de arme man ook wat geld voor eten. Later is Maarten tot heilig verklaard binnen de Christelijke kerk. Met Sint Maarten vieren we dat de kinderen, net als Maarten, op een symbolische wijze licht komen brengen, vandaar de lampionnen."

Tot zo ver de geschiedenis. Weet je, toen ik het las moest ik sterk aan het verhaal van Boeddha denken, hij was ook een rijke prins die zijn rijkdom deelde met de armen.
Alleen hebben we aan Maarten geen geloof te denken maar een feestdag, en die is vandaag.



Nu zijn we nog steeds niets op geschoten met mijn point. Want nogmaals, waarom vind ik het zo leuk? Ik ga gewoon de paar leukste herinneringen aan deze dag opschrijven.

  • Als eerste de voorpret. Bij ons begonnen we al vroeg met lampionnen knutselen, als je het mij vroeg het leukst om te doen op school. 
  • Daarnaast die struggle: "Bellen we hier aan, waar we niet heel veel snoep krijgen, of sluiten we aan in die lange rij om bij dat huis te zingen, waar je gelijk een hele zak vol krijgt?"
  • Dan heb je altijd die populaire plekken, waar je dus wel voor koos om in de rij te staan. In ons dorp is dat niet heel veel. Wat ik wel áltijd als eerste deed was de bakker, daar kreeg je zo'n heerlijk schildpaddenbrood (wie kent het?). Er ging niets boven dat brood eten met roomboter en hagelslag op de volgende ochtend. 
  • Dan heb je van die dagen, zoals vandaag, dat het hard waait. Niet ideaal, vooral als je een niet heel stevige lampion hebt. Wat doe je dan om hem toch mooi te houden? Juist, je rijgt lood aan de onderkant. Logisch toch?
  • Die stress van tevoren: "Hebben we nog lampjes?"
  • Eén keer heb ik met een vriendin gezongen bij de vader van een vriend van me. We deden dat ene lange lied over dikke moeders, dunne vaders, pepermunt, suikerbieten en koning zijn. Hij was het zat, dus gooide hij al het (verpakte) snoep over ons heen. 
  • Per ongeluk sinterklaasliedjes zingen aan de deuren. 
  • Als je eindelijk klaar bent al het snoep op tafel uitstallen en laten liggen voor de volgende ochtend zodat je nog kunt nagenieten.
Sweet memories, right? Dit waren de eerste die in me opkwamen, ik zou zo een heel A4'tje kunnen volschrijven maar dat bespaar ik jullie. 
Inmiddels zijn we 700 woorden verder en ga ik het verhaal afronden. Waar het op neerkomt is dat ik nog nooit zo over dit feest heb nagedacht, maar dat het toch wel een ode verdient, dus bij deze! 

Happy Sint Maarten! 

Liefs,
Jorine


You Might Also Like

0 reacties

Je hoeft niet te bewijzen dat je een robot bent, dus laat gerust een reactie achter! <3